We hebben ons voor de laatste week toch nog ff opgeladen, gevoed door het aanstaande einde van onze reis. (Gaby, ondanks je terechte angst, we komen terug! )

Na Penang zijn we 3 daagjes gaan relaxen en watersporten op Langkawi. Het tropische eiland wordt bevolkt door 1000den aapjes, die maar al te graag onze blikjes cola van ons terras pikten!

We zijn daarna 2 daagjes naar Genting Highlands gegaan. Dit is het Las Vegas van Zuid-Oost-Azie. Het gigantische complex is gebouwd in de jungle, op de top van een berg (op 2200m hoogte) en bestaat uit hotels, casino’s, clubs en twee pretparken. We sliepen er een nachtje in het met 6200 kamers grootste hotel ter wereld. Erg gaaf, en opnieuw waren we verbaasd dat dit allemaal kan in het ‘strenge moslimland’.

Inmiddels dus aangekomen in Kuala Lumpur. We gaan nog drie daagjes siteseeing, wat shoppen en het voornaamste doel is wat foto’s te laten ontwikkelen, zodat we iets te doen hebben tijdens onze 14-uurs vlucht naar Londen…

Familie, vrienden, bedankt voor jullie massale belangstellingen, voor zowel ons als onze verrichtingen, belicht via deze website. We kijken er erg naar uit jullie allemaal weer te zien!!

xxx vanuit Maleisie,
Dionne & Martijn

Laten ik mezelf uit de droom halen: op wereldreis gaan, is niet dapper meer. Tegenwoordig wordt de wereld aan elkaar geknoopt door de low cost maatschappijen. Hup, laptopje mee, want onderweg kan je je reisroute zo aanpassen en vliegtickets online boeken. Het worden steeds meer van die vliegende kantoortjes. Het maken van een wereldreis is zo gedemocratiseerd dat het niet meer bijzonder is. Je kunt er eigenlijk niet meer mee aankomen op een verjaardagsfeestje. Veel mensen willen ooit nog een wereldreis maken overigens, maar doen dat niet. Erover praten is veiliger dan de stap te wagen.

De monsters zijn verslagen. We hoeven geen indianen meer te bekeren en kunnen ook paard en zwaard rustig thuislaten. We komen niet meer thuis met schepen vol goud en koffers vol exotische diersoorten. De lol is eraf, zou je zeggen. De wereld is in kaart gebracht; waarom zou je nog op wereldreis gaan als je een olifant ook in de dierentuin kunt vinden? Waarom je in het zweet werken als het koraalrif het mooist is op een Samsung breedbeeld?

Is dit alles? Met deze vraag begint menig wereldreis. Al weten we dan misschien niet precies wat we zoeken, we willen niet sterven in het doffe harnas van de werkweek. Het leven is tenslotte toch meer dan keurslijf en regelmaat? Dus pakken we het vliegtuig, op weg naar een leven dat we nog niet uit ons hoofd kennen. Spanning, avontuur. In vergelijking met vroeger moeten we het dan wel doen zonder scheurbuik of syfilis en weten we min of meer wanneer we aankomen en terugkeren.

Toch blijft er de opwinding van iedere nieuwe ervaring. Zwemmen met een walvis is gauw zo avontuurlijk als lunchen met een collega.

Of niet? Hangt van de collega af. En van de walvis. En natuurlijk vooral van de manier waarop je daarnaar kijkt. Als je goed kijkt, wordt de lulligste gebeurtenis avontuurlijk. Als je slecht kijkt, is de spannendste reis doodsaai. Het maken van een wereldreis hoeft echt niet spannender te zijn dan het dagelijkse treinritje naar Amsterdam.
Misschien is het probleem vooral dat we de wereldwonderen die in de trein gebeuren, niet zien. Gehersenspoeld door gewoonte. Als voorgeprogrammeerde mummies laten we ons heen en weer rijden. We zitten wel in die trein, maar onze ogen, oren en neus hebben we thuis gelaten. En voor het gemak zetten we hoofd en hart ook maar even uit.

Als dat zo is, moeten we inderdaad snel op reis, geen tijd te verliezen! Reizen is weer ontvankelijk worden. En onafhankelijk. Je leert relativeren. Ook omdat je gedurende je reis steeds meer merkt dat je zelf eigenlijk een buikspreekpop bent, volgepropt met sociale conventies, verborgen achter een sociaal verantwoord masker.

Reizen is vooral een manier om wakker te worden: de hitte voelt anders, de kou is niet als thuis, de mensen ruiken en klinken anders. Reizen is: alle zintuigen schoonwassen en afstoffen. Een heuse ijsbreker waarmee vastgevroren gevoelens en aangekoekte gedachten los worden gewrikt.

Zodat we, als we thuiskomen, in tranen uitbarsten bij de schoonheid van ons drassige polderland. Of bij de wonderen van de treinreis.

Tot over een paar dagen allemaal!

Ik moet eerlijk bekennen dat ik vooraf het minst zin had in Thailand. Amerika was het voor mij helemaal, gevolgd door het andere beloofde land, Australie.

Na bijna drie weken is mijn (soms wat beperkte) reisscope totaal overhoop gegooid door de Thaien. Wat een prachtig land, wat een waanzinnig eten en bovenal spotgoedkoop! Ik weet dat ik bij iedere aankomst in ieder land roept ‘hier wil ik zeker nog een keer heen’, ‘hier wil ik wonen!’ maar Thailand heeft echt veruit het beste totaalplaatje te bieden.

We zijn inmiddels aangekomen in Maleisie, op het bekende eiland Penang. De reis duurde in totaal 28 uur, waarbij het mooiste was om te voet de Thais/Maleisische grens over te steken.

De douanebeambte die mijn backpack controleerde op varkensvlees gaf mij de grootste glimlach bij het vinden van een DVD van Cameron Diaz, prachtig!

Benieuwd hoe het moslimland Maleisie ons gaat bevallen, de 1e indruk is echter erg positief!

Vandaag een ‘rustdag’, na drie dagen intensief duiken. We bestellen aan het strand twee broodjes gezond, waar we bedenken dat we al een dag of 80 onafgebroken in 30+ graden leven. “Zullen we hier een jaar gaan wonen?” filosoferen we hardop.

Onze duikinstructeur heeft ons gisterenavond een leuke tip gegeven: “Shark Bay”. Deze baai ligt 1,5km van ons eilandje vandaan en is alleen per boot te bereiken.

“Er zitten daar 250 Blacktip reef sharks” vertelde hij, “prachtig om daar te gaan snorkelen!” vervolgt hij, terwijl hij een slok neemt uit zijn 12e biertje. In mijn ooghoek zie ik Dionne met open mond kijken, haar ogen lijken te zeggen “Haaien & snorkelen?! Je bent toch zeker niet helemaal lekker?!”.

Maar goed, op zo’n rustdag ga je toch nadenken over een zinvolle dagvulling (waarom zou je een hele dag op het strand tussen de palmbomen gaan liggen en daar een heerlijke cocktail drinken…), dus we zetten samen het gesprek van gisterenavond door.

“Zullen we een kano huren?” stel ik Dionne voor. “Gaaf!”, zoals Dionne altijd enthousiast reageert, “Dan gaan we naar Shark Bay kano-en. Maar ik ga niet het water in hoor”. Ik stel haar gerust (“Nee tuurlijk gaan we niet tussen haaien snorkelen” en 10 minuten later zijn we onderweg in onze tweepersoonskano. Na een klein uurtje over de Golf van Thailand bereiken we Shark Bay.

De prachtige baai is omsloten door een adembenemend landschap van beboste bergen, het grote zandstrand is omgeven met palmbomen. Vanuit onze kano kunnen we de bodem van de zee zien, zo’n 5 meter onder ons, het water is werkelijk kristalhelder.

“Vanuit hier kan ik de haaien ook wel zien hoor!” doorbreekt Dionne de hemelse stilte. Onder ons zien we inderdaad het koraalrif, waartussen we grote barracudas, zeepaardjes, papagaaivisjes (Nemo!)en kreeften waarnemen. “Prachtig!”.

Blinde (ja ja, we leren hier soms ook nog iets) garnalen spelen in het zand, gadegeslagen door enorme zeekomkommers die iedere dag datzelfde zand zuiveren. Maar geen haaien. Althans, nog niet.. We dobberen wat rond, totdat we vanuit het diepe water “Over here, come over here!” horen. We zien een paar handjes in de lucht op zo’n 25 meter van onze kano. FF checken. Het Amerikaanse echtpaar heeft zojuist een aantal haaien gezien! “They are big!”, “Incredible!”

Nog voordat Dionne mij van mijn gedachte kan afbrengen jump ik achterover de zee in. Niet dat ik normaal zo dapper ben, maar dit wil ik echt niet missen. Gevoed door een verse stoot adrenaline speur ik de bodem van de oceaan af. En vanuit het niets zie ik plots een zevental haaien richting kano zwemmen. Wat een prachtig dier!! Door 100 miljoen evolutie gevormd tot ultieme predator. Als kille seriemoordernaars speurt de groep ogenschijnlijk rustig de bodem af, op zoek naar een nieuwe prooi. “Ongevaarlijk, ze zijn ongevaarlijk” praat ik hardop in mezelf.

Ik kan mijn ogen er eigenlijk niet vanaf houden, maar snel me toch naar het water oppervlakte, dit moet ik Dionne vertellen! “Vanavond gaan we Yiori mailen!” roep ik als 1e.

Dionne vindt het toch wel spannend, en al zegt alles in haar lichaam dat ze in de kano wil blijven, toch besluit ze na wat aarzeling haar snorkelset op te zetten. “Maar je moet wel in de buurt blijven met de kano, ik wil er gelijk uit kunnen”.

“Tuurlijk schat” stel ik haar gerust.
Ik vind het heel stoer van haar.

Dionne plonst de zee in, en op mijn advies speurt ze de bodem af. Ze komen namelijk niet vaak aan het oppervlakte” had ik haar toegespeeld, dat vertelde de duikinstructeur immers gisteren. “En al helemaal niet als er mensen zijn, daar zijn ze bang voor”.

Het mooie is dat Dionne momenteel de enige van Koh Tao is die een haai op 1,5 meter afstand heeft gezien, vlak voor haar duikbril.

Ze had de kano nog niet verlaten of “Martijn, Martijn, KOM HIER!” galmde door de bergen van Shark Bay. Een haai was vanaf de bodem omhoog gesneld en was vlakvoor tot stilstand gekomen. “Shall I eat her?” moet ik gedacht hebben.

Ik peddelde eerst nog rustig richting haar toe, maar na nog een paar keer “MARTIJN!!” en NU!!!!” zag ik ook de ernst van de situatie in.

Dionne klom alsof Jaws haar beide benen al te pakken had in de kano, om daarna met grote ogen haar verhaal te doen. “Hij raakte me bijna aan!!”, “Je was zover weg met de kano”, “En je zei dat ze alleen op de bodem zwommen!”…

‘s Avonds in het internetcafe, we konden inmiddels enorm lachen om onze haaiervaringen, checken we toch nog maar even Wiki: “As of 2008, the International Shark Attack File lists 28 unprovoked attacks (one fatal) and 13 provoked attacks by the Blacktip sharks. Blacktip sharks are responsible annually for 16% of the worldwide shark attacks.” Wij drinken geen biertje meer met onze duikinstructeur…

We hebben eerst in het zwembad geoefend (hoe werkt dat pak, duikbril vol water en leegblazen, oren klaren, als een buddha zweven halverwege het zwembad, elkaar zuurstof geven, over de bodem zwemmen..). Gistermiddag en vanmiddag hebben we 4 duiken gemaakt in de zee. Was echt heel leuk, tot 20 meter diepte, prachtige vissen en koraal…

Onze theorie hebben we eergister al na 2 uurtjes met de leraar op het terras afgerond (Martijn heeft zijn boek er nog geen minuut voor open gehad)! We hebben trouwens meer tijd met de instructeur op het terras doorgebracht.

Thuis komt de rest van het verhaal wel, want Martijn kan dan ook vertellen hoe het is om met een kater te duiken… Dachten we eerst dat het erg was om op een catamaran te zitten na een Black Moon Party, ik kan je verzekeren dat Martijn je na vandaag kan overtuigen dat dat niks was

Black Moon Culture is niet zo bekend, maar het is een van de beste outdoor-feesten in Thailand met een verbazingwekkend decor en hele gave muziek. Er zijn shows met fakkels en je kan blacklight-tattoeages laten zetten!

Wij hebben ons heel goed vermaakt met ieder een emmertje wodka-redbull! Wat een figuren lopen daar rond!

Klinkt allemaal lieflijk en relaxed, maar dat wordt anders… Even ter info, de scooter is niet zo nieuw meer; heuvel-op is echt duimen dat je bovenkomt, en het ding slaat nogal makkelijk af. Ik moet toegeven, Martijn doet het goed met zo’n gaar ding!

We gaan eerst naar het strand van de Full Moon Party en begrijpen nu dat dat echt een gaaf feest kan zijn! Daarna gaan we naar een thai-boks-wedstrijd, waar we eerder die dag al met de eigenaar gesproken hebben.

Het ondenkbare gebeurt: de scooter slaat op hol! Het gas blijft hangen en als Martijn de controle over de scooter verliest, is dat niet op een verlaten strand, maar voor het oog van de thai-boks-meester himself! Mooie entree: over 3 geparkeerde scooters en dwars door het hek heen…

14:00
Met onze huurfiets (0,50 cent per dag) naar het officiele toeristenbureau, de TAT.
“Can you tell us how we can go to Phangan?” vertaal ik naar mijn beste Engels. Vier baliemedewerkster kijken mij aan of zojuist ET is komen binnenfietsen.
“Can you tell us how we can go to Koh Phangan?” herhaal ik na 30 seconden aangapen rustig. De blikken van de vier vrouwen worden er niet beter op.

Gelukkig. Uit een kantoortje komt een 5e vrouw aangesneld, die hoopgevend opent met “Can I help lou?”. De vrouw (twee borsten, lang haar, stem van Barry White) toont ons wat Thaise tijdsschema’s,
die net zo goed in het latijns geschreven zouden kunnen zijn. Maar goed, “bus”, “train” en “boat” zijn blijkbaar universele woorden, dus er onstaan zowaar een conversatie. Wel gek overigens, een vrouw met een adamsappel, maar goed.

Na wat geknik en goed bedoelde glimlachen verlaten we de TAT, met wat gebrekkige informatie over bus-, trein- en ferrytijden.

17:30
Tijd om op pad te gaan. Fietsen inleveren, backpacks op de rug en de straat op richting busstation.
Ik klok na 4.2 seconden (een nieuw record) de 1e ‘Taxi my fliend?’.
Dit keer een brommer met zijspan! Geweldig!

17:45
Verdwaasd zitten we 10 minuten later in een bus. ‘Een’, omdat we geen idee hebben of dit de goede bus is.
‘Een’, omdat we geen idee hebben waar we eruit moeten. Nog voordat we van onze omgebouwde brommertaxi afstapten lagen onze tassen al in deze bus, de locals wisten blijkbaar beter dan wij waar we heen moesten. Een kaartje (0,35 cent) was snel gekocht en daar zaten we dan, met 80 locals in een overvolle bus.

19:00
De busschauffeur staat plotseling naast ons. Met een grote glimlach en twee grote backpacks op zijn rug wijst hij naar buiten.
Hmm, hier moeten we er vast uit.

We staan nu midden op straat in een klein dorpje, waar ze voor het eerst toeristen lijken te zien. Gelukkig schiet een vriendelijke jongeman ons aan, en wijst ons richting “train, train, train”.

19:15
Treinstation gevonden. En nu?
Een groot bord toont (waarschijnlijk) de treintijden en richtingen, maar ons Thais is nog niet zo best na 1,5 week. Dan maar vragen bij het loket. Het vinden van een loket is op zich al een hele onderneming, maar goed, we vinden een muur met een open gedeeltje met daarachter de oudste inwoner van Thailand. De beste man blijkt ook treinkaartjesverkoper, top!

20:00
Een hoop zwarte rook en een gillende luchthoorn kondigen de komst van een ouderwetse stoomtrein aan.
We rapen onze spullen bij elkaar en springen in de trein. Twee mannen rennen ons achterna in vertellen ons in hun beste Engels “No No No” dat dit vast onze trein niet is.

20:30
Opnieuw gaat de luchthoorn, opnieuw gevolgd door een hoop zwarte rook en een aanstormende trein. Poging twee. We jumpen de trein weer in en kijken nog even naar buiten. De twee mannen steken twee duimen in de lucht, dit moet vast onze nachttrein zijn.

Tegen het advies in van de Lonely Planet hebben we twee 3e klas treinkaartjes gekocht. We zitten gezellig tussen de slapende locals (op de grond in het gangpad), de banken zijn nog van hout en er rennen wat kakkerlakken over de vloer. Hoe gek het ook klinkt, maar dit is geweldig om mee te maken!

Dionne volgt braaf het gedrag van de locals en slaapt binnen 15 minuten.
Ik bedenk me dat we geen idee hebben hoe laat onze trein op ons eindstation Chumphon is en we dus ook niet weten waar we eruit moeten.

03:45
Een conducteur tikt ons aan. Station Chumphon, of we er daar misschien uit moeten. Geweldig, ik zag het al helemaal voor me in Nederland, onmogelijk!

04:00
Aangezien we nog 2 uur moeten wachten op de ferry richting Koh Phangan, besluiten we opnieuw het gedrag van de locals te kopieren en kruipen tussen de slapende ‘zwervers’ (of toch niet Dionne??) op een bankje.

06:00
Bus naar de ferry. Uurtje dutten in de bus.

07:00
Ferry op. Slaap…

10:45
Ferry af. Op de kade staan tientallen lokale proppers, die je allemaal naar hun “the best” hotel willen krijgen. Na 34x bezwijken we onder de druk en stappen achterin een vrachtwagen die ons naar ‘the best hotel of Koh Phangan’ brengt.

13:00
De beste man had misschien wel gelijk. Hier liggen we dan, na 19 uur reizen, op ons strand tussen de palmbomen met een koude heineken.
Op zo’n moment weet je weer waarvoor je het allemaal doet…

De tocht was uiteindelijk geweldig! Erg gelachen om het prachtige beest, iedere tak op de grond moest mee gespeeld worden en vooral het “banaanvoeren” maakte hem uiteraard dolblij!

Morgen gaan we waarschijnlijk terug, dan mogen we hem wassen in de rivier!